elf
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
zobacz też: Elf
[edytuj] elf (język polski)
taniec elfów (1.1)
wymowa: IPA: [ɛlf]
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski
- (1.1) istota fantastyczna; zob. też elf (fantastyka) w Wikipedii
odmiana: lp elf, ~a, ~owi, ~a, ~em, ~ie, ~ie!; lm ~y, ~ów, ~om, ~y, ~ami, ~ach, ~y! przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
wyrazy pokrewne: rzecz. elfica, elfik; przym. elfi, elficki
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi: tłumaczenia:
- angielski: (1.1) elf
- duński: (1.1) elver w
- francuski: (1.1) elfe m
- islandzki: (1.1) álfur m, elfur f
- jidysz: (1.1) שרעטל n (szretl)
- niemiecki: (1.1) Elf m
- rosyjski: (1.1) эльф m
[edytuj] elf (język niemiecki)
wymowa: IPA: [ɛlf] wymowa
znaczenia:
liczebnik główny
- (1.1) jedenaście, 11
odmiana: przykłady:
- (1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
wyrazy pokrewne: liczebnik główny elfeinhalb liczebnik porządkowy elfte
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi: Indeks:Niemiecki - Liczebniki