elf

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

zobacz też: Elf

[edytuj] elf (język polski)

wymowa: IPA: [ɛlf]
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) istota fantastyczna; zob. zobacz też elf (fantastyka) w Wikipedii

odmiana: lp liczba pojedyncza elf, ~a, ~owi, ~a, ~em, ~ie, ~ie!; lm liczba mnoga ~y, ~ów, ~om, ~y, ~ami, ~ach, ~y! przykłady:

(1.1) Jak elf tańczyłabym w promieniu księżyca. (H. Ibsen: Nora)

składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
wyrazy pokrewne: rzecz. rzeczownik elfica, elfik; przym. przymiotnik elfi, elficki
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi: tłumaczenia:

• angielski: (1.1) elf
• duński: (1.1) elver w rodzaj wspólny
• francuski: (1.1) elfe m rodzaj męski
• islandzki: (1.1) álfur m rodzaj męski, elfur f rodzaj żeński
• jidysz: (1.1) שרעטל n rodzaj nijaki (szretl)
• niemiecki: (1.1) Elf m rodzaj męski
• rosyjski: (1.1) эльф m rodzaj męski

[edytuj] elf (język niemiecki)

wymowa: IPA: [ɛlf] wymowa ^?/i
znaczenia:
liczebnik główny

(1.1) jedenaście, 11

odmiana: przykłady:

(1.1)

składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
wyrazy pokrewne: liczebnik główny elfeinhalb liczebnik porządkowy elfte
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi: Indeks:Niemiecki - Liczebniki