dziwny

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Podobna pisownia Podobna pisownia: dźiwny

dziwny (język polski)[edytuj]

dziwne (1.1) miejsce na posiłek
dziwne (1.1) pomidory
wymowa:
wymowa ?/i, IPA[ˈʥ̑ivnɨ], AS[ʒ́ivny], zjawiska fonetyczne: zmięk. 
znaczenia:

przymiotnik

(1.1) charakteryzujący się czymś niezrozumiałym
(1.2) st.pol.  cudowny[1]
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Na marginesach książki były jakieś dziwne notatki, z których nic nie wynikało.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) dziwaczny, osobliwy, cudaczny
antonimy:
(1.1) normalny
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  dziwactwo n , dziwność f , dziwak m , dziwaczka f , dziwadło n 
czas.  dziwić, zadziwić, zdziwić, udziwniać, dziwaczyć, wydziwiać, zdziwaczeć, udziwnić, udziwniać
przym.  dziwaczny
przysł.  dziwnie, dziwacznie
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Jolanta Maćkiewicz, Zbigniew Majchrowski, Stanisław Rosiek, Między tekstami 1. Początki. Średniowiecze (echa współczesne), wyd. III, wyd. słowo / obraz terytoria, Gdańsk 2004, s. 26.