dziwny

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

zobacz też: dźiwny

[edytuj] dziwny (język polski)

wymowa: posłuchaj
znaczenia:
przymiotnik

(1.1) charakteryzujący się czymś niezrozumiałym

odmiana: lp liczba pojedyncza dziwn|y m rodzaj męski, dziwna f rodzaj żeński; lm liczba mnoga dziwni mosob. rodzaj męskoosobowy, dziwne nmosob. rodzaj niemęskoosobowy
przykłady:

(1.1) Na marginesach książki były jakieś dziwne notatki, z których nic nie wynikało.

składnia:
kolokacje:
synonimy: (1.1) dziwaczny, osobliwy, cudaczny
antonimy: (1.1) normalny
wyrazy pokrewne: rzecz. rzeczownik dziwactwo, dziwność, dziwak, dziwadło; przysł. przysłówek dziwnie
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:

• angielski: (1.1) strange
• białoruski (1.1) дзіўны, надзвычайны, чароўны, дзівосны,
• bułgarski: (1.1) странен
• chorwacki: (1.1) čudan
• dolnołużycki: (1.1) źiwny
• duński: (1.1) mærkelig
• francuski: (1.1) étrange, bizarre
• górnołużycki: (1.1) dźiwny
• grecki: (1.1) παράξενος, σπάνιος
• hiszpański: (1.1) extraño, raro
• interlingua: (1.1) peculiar
• niemiecki: (1.1) seltsam, sonderbar, merkwürdig
• rosyjski: (1.1) странный
• rumuński: (1.1) ciudat
• slovio: (1.1) странйу (stranju)
• tatarski: (1.1) äkämät
• węgierski: (1.1) fura, furcsa
• włoski: (1.1) strano