dziwny
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
zobacz też: dźiwny
[edytuj] dziwny (język polski)
wymowa: posłuchaj
znaczenia:
przymiotnik
odmiana: lp dziwn|y m, dziwna f; lm dziwni mosob., dziwne nmosob.
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy: (1.1) dziwaczny, osobliwy, cudaczny
antonimy: (1.1) normalny
wyrazy pokrewne: rzecz. dziwactwo, dziwność, dziwak, dziwadło; przysł. dziwnie
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
- angielski: (1.1) strange
- białoruski (1.1) дзіўны, надзвычайны, чароўны, дзівосны,
- bułgarski: (1.1) странен
- chorwacki: (1.1) čudan
- dolnołużycki: (1.1) źiwny
- duński: (1.1) mærkelig
- francuski: (1.1) étrange, bizarre
- górnołużycki: (1.1) dźiwny
- grecki: (1.1) παράξενος, σπάνιος
- hiszpański: (1.1) extraño, raro
- interlingua: (1.1) peculiar
- niemiecki: (1.1) seltsam, sonderbar, merkwürdig
- rosyjski: (1.1) странный
- rumuński: (1.1) ciudat
- slovio: (1.1) странйу (stranju)
- tatarski: (1.1) äkämät
- węgierski: (1.1) fura, furcsa
- włoski: (1.1) strano

