dziwaczny

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

dziwaczny (język polski)[edytuj]

dziwaczny (1.1) strój
wymowa:
IPA[ʥ̑iˈvaʧ̑nɨ], AS[ʒ́ivačny], zjawiska fonetyczne: zmięk.  wymowa ?/i
znaczenia:

przymiotnik

(1.1) cechujący się osobliwością, śmiesznością, nietypowością
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Zobacz jaki ona ma dziwaczny kapelusz!
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) cudaczny, ekscentryczny, nietuzinkowy, niezwykły, osobliwy, dziwny, niecodzienny[1]
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  dziwak m , dziwaczka f , dziwactwo n , dziwaczenie n , zdziwaczenie n , dziwaczność f , dziwność f 
czas.  dziwaczeć ndk. , zdziwaczeć dk. 
przym.  dziwny
przysł.  dziwacznie, dziwnie
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. synonimy.ux.pl.