dziwaczny

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

dziwaczny (język polski)[edytuj]

dziwaczny (1.1) strój
wymowa:
IPA[ʥ̑iˈvaʧ̑nɨ], AS[ʒ́ivačny], zjawiska fonetyczne: zmięk. wymowa ?/i
znaczenia:

przymiotnik

(1.1) cechujący się osobliwością, śmiesznością, nietypowością
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Zobacz jaki ona ma dziwaczny kapelusz!
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) cudaczny, ekscentryczny, nietuzinkowy, niezwykły, osobliwy, dziwny, niecodzienny[1]
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. dziwak m, dziwaczka f, dziwactwo n, dziwaczenie n, zdziwaczenie n, dziwaczność f, dziwność f
czas. dziwaczeć ndk., zdziwaczeć dk.
przym. dziwny
przysł. dziwacznie, dziwnie
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. synonimy.ux.pl.