dziwaczny
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] dziwaczny (język polski)
- znaczenia:
przymiotnik
- odmiana:
- (1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga m.-os./mzw mrz f n m.-os. nm.-os. mianownik dziwaczny dziwaczna dziwaczne dziwaczni dziwaczne dopełniacz dziwacznego dziwacznej dziwacznego dziwacznych celownik dziwacznemu dziwacznej dziwacznemu dziwacznym biernik dziwacznego dziwaczny dziwaczną dziwaczne dziwacznych dziwaczne narzędnik dziwacznym dziwaczną dziwacznym dziwacznymi miejscownik dziwacznym dziwacznej dziwacznym dziwacznych wołacz dziwaczny dziwaczna dziwaczne dziwaczni dziwaczne
- składnia:
- synonimy:
- (1.1) cudaczny, ekscentryczny, nietuzinkowy, niezwykły, osobliwy, dziwny, niecodzienny[1]
- antonimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. dziwak m, dziwactwo n
- przysł. dziwacznie
- czas. dziwaczeć, zdziwaczeć
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- źródła:
