dziegieć

dziegieć (język polski)

butelka dziegciu (1.1)

wymowa:

IPA: [ˈʥ̑ɛ̇ɟɛ̇ʨ̑], AS: [ʒ́ėǵėć], zjawiska fonetyczne: zmięk. zmiękczenie • podw. art. podwyższona artykulacja samogłoski  wymowa

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) ciemnobrunatna gęsta ciecz otrzymywana w procesie suchej destylacji drewna o intensywnym zapachu, mająca właściwości grzybobójcze i antyseptyczne, dawniej używana także do impregnacji płótna i skóry, uszczelniania beczek, itp.; zob. zobacz też dziegieć w Wikipedii

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza
mianownik	dziegieć
dopełniacz	dziegciu
celownik	dziegciowi
biernik	dziegieć
narzędnik	dziegciem
miejscownik	dziegciu
wołacz	dziegciu

przykłady:

(1.1) Zaduch smoły, dziegciu, prochu, gałganów palących się od zaprawy otaczał każdy dom płonącą atmosferą.

(1.1) Pomazałem mu rany dziegciem; nalałem gorzałki z popiołem w gardło. Będzie zdrów.

(1.1) Rybacy, którzy przybiegli popatrzyć na poczet namiestnika, mieli koszule, twarz i ręce całkiem pomazane dziegciem dla obrony od ukąszeń.

(1.1) Na to uprzejme wezwanie, jakby spod ziemi zjawił się opalony wiejski młodzian, w dość starannie połatanej sukmance i dość obficie dziegciem wysmarowanych butach.

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

przym. przymiotnik dziegciowy

rzecz. rzeczownik dziegciarz

związki frazeologiczne:

łyżka dziegciu w beczce miodu

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) pine tar
• duński: (1.1) trætjære
• jidysz: (1.1) דזשעגעכץ n rodzaj nijaki (dżegechc)
• niemiecki: (1.1) Holzteer m rodzaj męski
• norweski: (1.1) tretjære
• rosyjski: (1.1) дёготь m rodzaj męski
• szwedzki: (1.1) tjära w rodzaj wspólny, trätjära w rodzaj wspólny
• ukraiński: (1.1) дьоготь

źródła: