dziedziniec

dziedziniec (język polski)

dziedziniec (1.1)

dziedziniec (1.1)

wymowa:

IPA: [ʥ̑ɛ̇ˈʥ̑ĩɲɛʦ̑], AS: [ʒ́ėʒ́ĩńec], zjawiska fonetyczne: zmięk. zmiękczenie • podw. art. podwyższona artykulacja samogłoski • nazal. nazalizacja  wymowa

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) wydzielona, niezadaszona przestrzeń w budynku lub zespole budynków; zob. zobacz też dziedziniec w Wikipedii

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	dziedziniec	dziedzińce
dopełniacz	dziedzińca	dziedzińców
celownik	dziedzińcowi	dziedzińcom
biernik	dziedziniec	dziedzińce
narzędnik	dziedzińcem	dziedzińcami
miejscownik	dziedzińcu	dziedzińcach
wołacz	dziedzińcu	dziedzińce

przykłady:

(1.1) Największy z dziedzińców Uniwersytetu Wileńskiego to Dziedziniec Wielki.

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) bailey
• arabski: (1.1) ساحة f rodzaj żeński, فناء
• hiszpański: (1.1) patio m rodzaj męski

źródła: