dziad
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] dziad (język polski)
wymowa: wymowa
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski
- (1.1) przest. podn. dziadek
- (1.2) pogard. staruch, starszy człowiek
- (1.3) pogard. żebrak, biedak; zob. też dziad w Encyklopedii staropolskiej
- (1.4) reg. łódz. kapuśniak z ziemniakami[1]
odmiana: (1) lp dziad, ~a, ~owi, ~a, ~em, ~zie, ~zie; lm (ci) ~owie/(te) ~y, ~ów, ~om, (tych) ~ów/(te) ~y, ~ami, ~ach, ~owie/~y przykłady:
- (1.1) Synu, twój dziad umarł walcząc za ojczyznę i winien jesteś pamiętać o nim.
- (1.4) Matka często dziada gotowała.
składnia:
kolokacje:
synonimy: (1.2) grzyb; (1.2,3) reg. śl. chachor
antonimy:
wyrazy pokrewne: (1) przym. dziadowski; rzecz. zdrobn. dziadek
związki frazeologiczne: (1.3) dziad kalwaryjski
etymologia:
uwagi: zobacz też: przysłowia o dziadzie tłumaczenia:
- angielski: (1.1) grandfather; (1.2) bungler, duffer, old man; (1.3) beggar
- dolnołużycki: (1.2,3) źěd m
- esperanto: (1.1) avo
- interlingua: (1.3) mendico
- staropolski: bzdyk
źródła:
- ↑ Danuta Bieńkowska, Marek Cybulski, Elżbieta Umińska-Tytoń, Słownik dwudziestowiecznej Łodzi, s. 193, Łódź, WUŁ, 2007. ISBN 978-83-75-25095-4.
