dysydent

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

dysydent (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[dɨˈsɨdɛ̃nt], AS[dysydẽnt], zjawiska fonetyczne: nazal. wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) polit. osoba występująca przeciwko władzy i z tego powodu represjonowana; zob. też dysydent (polityka) w Wikipedii
(1.2) osoba, która odsunęła się od grupy, do której należała
(1.3) hist. odstępca od dogmatów kościelnych, w dawnej Polsce ktoś wyznający religię chrześcijańską inną niż katolicyzm, szczególnie protestant; zob. też dysydent (religia) w Wikipedii
odmiana:
(1.1-3)
przykłady:
(1.1) Widząc skutki dokonywanych prób odmówił dalszych badań stając się dysydentem. (z Wikipedii)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) opozycjonista
(1.2) nonkonformista
(1.3) innowierca
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
przym. dysydencki
związki frazeologiczne:
etymologia:
niem. Dissident, franc. dissident[1]
uwagi:
nie mylić z: decydent
tłumaczenia:
źródła:
  1. Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.