dyftong

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

dyftong (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈdɨftɔ̃ŋk], AS[dyftõŋk], zjawiska fonetyczne: wygł. nazal. -nk-   wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) jęz.  dźwięk samogłoskowy o zmiennym przebiegu artykulacji, będący złożeniem samogłoski i półsamogłoski; przez użytkowników języka postrzegany jako złożenie dwóch samogłosek; zob.  też dwugłoska w Wikipedii
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Nazwę chińskiej sztuki geomancji, „feng shui”, Polacy wymawiają jak „feng szuj”, a tymczasem w chińskim „shui” zawiera tryftong [uei], a nie dyftong [ui] i sylabę powinno wymawiać się jak „szłej”.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) dwugłoska
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  dyftongizacja f , dyftongizowanie n 
czas.  dyftongizować ndk. 
przym.  dyftongiczny
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) gr.  δίφθογγοςdwubrzmiący < gr.  δίς + φθόγγος
uwagi:
zobacz też: monoftongdyftongtryftong
tłumaczenia:
źródła: