dychotomia

dychotomia (język polski)

wymowa:

IPA: [ˌdɨxɔˈtɔ̃mʲja], AS: [dyχotõmʹi ̯a], zjawiska fonetyczne: zmięk. zmiękczenie • nazal. nazalizacja • akc. pob. akcent poboczny • i → j  i czytane jako /j/  wymowa

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) filoz. filozofia podział pewnej klasy na dwie, zwykle przeciwstawne, grupy elementów lub zestawienie par przeciwstawnych pojęć

(1.2) para przeciwstawnych pojęć lub dwie części pewnej klasy przedmiotów

odmiana:

przykłady:

(1.1) Twórca struktualizmu, Ferdynand de Saussure, wiele problemów językoznawczych rozpatrywał w ramach dychotomii.

składnia:

kolokacje:

synonimy:

(1.1) dwudzielność

antonimy:

(1.1) spójność, jednolitość, niepodzielność

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik dychotomiczność

przym. przymiotnik dychotomiczny

związki frazeologiczne:

etymologia:

gr. starogrecki διχοτομία (dichotomía)

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) dychotomy
• duński: (1.1) dikotomi w rodzaj wspólny
• francuski: (1.1-2) dichotomie f rodzaj żeński
• hiszpański: (1.1-2) dicotomía f rodzaj żeński

źródła: