dowcip

dowcip (język polski)

wymowa:

IPA: [ˈdɔfʲʨ̑ip], AS: [dofʹćip], zjawiska fonetyczne: zmięk. zmiękczenie • utr. dźw. utrata dźwięczności  wymowa

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) coś, co zostało powiedziane lub zrobione dla rozrywki, tak, aby kogoś rozśmieszyć

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	dowcip	dowcipy
dopełniacz	dowcipu	dowcipów
celownik	dowcipowi	dowcipom
biernik	dowcip	dowcipy
narzędnik	dowcipem	dowcipami
miejscownik	dowcipie	dowcipach
wołacz	dowcipie	dowcipy

przykłady:

(1.1) Krzysiek, opowiedz jakiś dowcip; rozruszamy towarzystwo.

składnia:

kolokacje:

synonimy:

(1.1) żart, kawał, wic, anegdota

antonimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik dowcipniś m rodzaj męski, dowcipkowanie n rodzaj nijaki

zgrub. zgrubienie dowcipas m rodzaj męski

czas. czasownik dowcipkować

przym. przymiotnik dowcipny

przysł. przysłówek dowcipnie

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) joke
• arabski: (1.1) نكتة f rodzaj żeński, أضحوكة f rodzaj żeński, مزاح, مداعبة, مزحة
• francuski: (1.1) blague f rodzaj żeński, plaisanterie f rodzaj żeński
• hiszpański: (1.1) chiste
• niemiecki: (1.1) Witz m rodzaj męski
• szwedzki: (1.1) rolighet w rodzaj wspólny

źródła: