dobroć
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] dobroć (język polski)
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) cecha postępowania odznaczająca się życzliwością
- (1.2) cecha tego, co jest dobre
- przykłady:
- (1.1)
- składnia:
- synonimy:
- antonimy:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) goodness
- arabski: (1.1) حنان ,طيبة ,حسن (1.2) صلاح
- duński: (1.2) godhed w
- francuski: (1.1-2) bonté f
- hiszpański: (1.1-2) bondad f
- nowogrecki: (1.1) καλοσύνη f
- wilamowski: (1.1) git f
- źródła:
