defetyzm

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

defetyzm (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[dɛˈfɛtɨsm̥], AS[defetysm̦], zjawiska fonetyczne: wygł.  wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) niewiara w powodzenie sprawy, w zwycięstwo; przewidywanie porażki z góry, przed decydującą rozgrywką
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Co wy mi tu, żołnierzu, defetyzm szerzycie? Posiłki nadejdą na czas, stulcie pysk i wracajcie kopać okopy!
składnia:
kolokacje:
(1.1) siać / szerzyć defetyzm
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  defetysta m , defetystka f 
przym.  defetystyczny
związki frazeologiczne:
etymologia:
franc.  défaitisme (wyraz z czasu wojny 1914-18) „defetyzm” i défaitiste „klęskowiec, defetysta”, od défaiteporażka, klęska”, z défaire „rozwiązać, wycieńczyć, pobić, zadać klęskę”
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1,0 1,1 należy do grupy rzeczowników, w których końcówkę zapisywaną w Ms.  i W.  lp  jako „-zmie” wymawia się alternatywnie jako „-zmie” albo -„źmie”