czytelnik

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

czytelnik (język polski)[edytuj]

czytelnik (1.1)
czytelnicy (1.1)
czytelnicy (1.2)
wymowa:
IPA[ʧ̑ɨˈtɛlʲɲik], AS[čytelʹńik], zjawiska fonetyczne: zmięk.  wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) osoba, która czyta książki, gazety, itp.
(1.2) osoba, która korzysta z biblioteki lub czytelni
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1) Zachęcamy czytelników do prenumeraty naszego dziennika.
(1.2) Czytelnicy mogą u nas wypożyczać książki na jeden miesiąc.
składnia:
kolokacje:
(1.2) czytelnik indywidualny • czytelnik zbiorowy
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  czytelnia f , czytelnictwo n , czytanie n , czytanka f , przeczytanie n 
forma żeńska czytelniczka f 
czas.  czytać ndk. , przeczytać dk. 
przym.  czytelniczy, czytelny
przysł.  czytelnie
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
(1.2) Wojciechowski J., Czytelnictwo, Kraków 1989.