czytelnik

czytelnik (język polski)

czytelnik (1.1)

czytelnicy (1.1)

wymowa:

IPA: [ʧ̑ɨˈtɛlʲɲik], AS: [čytelʹńik], zjawiska fonetyczne: zmięk. zmiękczenie  wymowa

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) osoba, która czyta książki, gazety, itp.

(1.2) osoba, która wypożycza książki z biblioteki i następnie je czyta

odmiana:

(1.1-2)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	czytelnik	czytelnicy
dopełniacz	czytelnika	czytelników
celownik	czytelnikowi	czytelnikom
biernik	czytelnika	czytelników
narzędnik	czytelnikiem	czytelnikami
miejscownik	czytelniku	czytelnikach
wołacz	czytelniku	czytelnicy

przykłady:

(1.1) Zachęcamy czytelników do prenumeraty naszego dziennika.

(1.2) Czytelnicy mogą wypożyczać książki na jeden miesiąc.

składnia:

kolokacje:

(1.2) czytelnik indywidualny • czytelnik zbiorowy

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik czytelniczka f rodzaj żeński, czytelnia f rodzaj żeński, czytelnictwo n rodzaj nijaki, czytanie n rodzaj nijaki

przym. przymiotnik czytelniczy

czas. czasownik czytać

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1-2) reader
• bułgarski: (1.1-2) читател m rodzaj męski
• czeski: (1.1) čtenář m rodzaj męski
• duński: (1.1) læser w rodzaj wspólny
• francuski: (1.1-2) lecteur m rodzaj męski
• hiszpański: (1.1-2) lector m rodzaj męski
• kaszubski: (1.1) czëtińc m rodzaj męski
• niemiecki: (1.1-2) Leser m rodzaj męski
• nowogrecki: (1.1-2) αναγνώστης m rodzaj męski
• słowacki: (1.1) čitateľ

źródła:

(1.2) Wojciechowski J., Czytelnictwo, Kraków 1989.