czeladź

czeladź (język polski)

wymowa:

IPA: [ˈʧ̑ɛlaʨ̑], AS: [čelać], zjawiska fonetyczne: wygł. utrata dźwięczności w wygłosie  wymowa

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) hist. historia, historyczny, historycznie dawna służba u magnatów i szlachty używana do posług w domu, jako straż w zamku, grodzie itp., a także towarzysząca swoim panom w wyprawach wojennych; zob. zobacz też czeladź (służba) w Wikipedii

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	czeladź	czeladzie
dopełniacz	czeladzi	czeladzi
celownik	czeladzi	czeladziom
biernik	czeladź	czeladzie
narzędnik	czeladzią	czeladziami
miejscownik	czeladzi	czeladziach
wołacz	czeladzi	czeladzie

przykłady:

(1.1) Pan ustanowił tego niewolnika nad członkami czeladzi swojej.

(1.1) Dawnyto był zwyczaj Billewiczów, że gdy gości nie było, to z czeladzią spędzali wieczory, śpiewając pieśni pobożne i przykładem swym prostactwo budując.

składnia:

kolokacje:

synonimy:

(1.1) służba

antonimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik czeladnik m rodzaj męski, czeladnictwo n rodzaj nijaki, czeladnica f rodzaj żeński, czeladniczka f rodzaj żeński, czeladność f rodzaj żeński

przym. przymiotnik czeladny, czeladniczy

przysł. przysłówek czeladniczo

związki frazeologiczne:

gdzie baba rządzi, tam czeladź błądzi • bez czeladzi nie dasz rady • Pan Bóg radzi o swej czeladzi

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) servants, menials
• niemiecki: (1.1) Leibeigener m rodzaj męski
• rosyjski: (1.1) челядь f rodzaj żeński
• ukraiński: (1.1) челядь f rodzaj żeński

źródła: