czasownik posiłkowy
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
czasownik posiłkowy (język polski) [edytuj]
- wymowa:
- IPA: [ʧ̑aˈsɔvʲɲik ˌpɔɕiwˈkɔvɨ], AS: [časovʹńik pośiu̯kovy], zjawiska fonetyczne: zmięk.• akc. pob. wymowa
- znaczenia:
związek wyrazów w funkcji rzeczownika rodzaju męskiego
- (1.1) gram. wyraz, który w danym języku funkcjonuje jako czasownik, ale służy wyłącznie do konstrukcji określonych form gramatycznych, takich jak czasy, tryby itp., i nie powinien być tłumaczony
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik czasownik posiłkowy czasowniki posiłkowe dopełniacz czasownika posiłkowego czasowników posiłkowych celownik czasownikowi posiłkowemu czasownikom posiłkowym biernik czasownik posiłkowy czasowniki posiłkowe narzędnik czasownikiem posiłkowym czasownikami posiłkowymi miejscownik czasowniku posiłkowym czasownikach posiłkowych wołacz czasowniku posiłkowy czasowniki posiłkowe
- przykłady:
- (1.1) Czasowniki posiłkowe spełniają jedynie funkcje gramatyczne.
- składnia:
- synonimy:
- antonimy:
- (1.1) czasownik główny
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) auxilliary verb
- chiński: (1.1) tradycyjny 助動詞, uproszczony 助动词 pinyin: zhùdòngcí
- duński: (1.1) hjælpeverbum n, hjælpeudsagnsord n
- hiszpański: (1.1) verbo auxiliar m
- jidysz: (1.1) העלפֿווערב m (helfwerb)
- niemiecki: (1.1) Hilfsverb n
- nowogrecki: (1.1) βοηθητικό ρήμα n
- szwedzki: (1.1) hjälpverb n
- źródła:
