czasownik
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] czasownik (język polski)
wymowa: IPA: [ʧaˈsɔvɲik] posłuchaj
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski
odmiana: lp czasownik, ~a, ~owi, ~, ~iem, ~u, ~u; lm (1.1) ~i, ~ów, ~om, ~i, ~ami, ~ach, ~i
przykłady:
- (1.1) Orzeczenie w zdaniu najczęściej jest wyrażone osobową formą czasownika.
składnia:
kolokacje: (1.1) czasownik niedokonany, czasownik dokonany, czasownik przechodni, czasownik nieprzechodni, czasownik zwrotny, czasownik posiłkowy, czasownik modalny
synonimy:
antonimy:
wyrazy pokrewne: przym. czasownikowy
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi: zobacz też: imiesłów, bezokolicznik
tłumaczenia:
- angielski: (1.1) verb
- białoruski (1.1) дзеяслоў m
- chorwacki: (1.1) glagol m
- czeski: (1.1) sloveso
- dolnołużycki: (1.1) werb f
- duński: (1.1) udsagnsord n, verbum n
- esperanto: (1.1) verbo
- fiński: (1.1) verbi
- francuski: (1.1) verbe m
- górnołużycki: (1.1) werb, słowjeso
- grecki: (1.1) ρήμα n
- hiszpański: (1.1) verbo m
- islandzki: (1.1) sagnorð n
- japoński: (1.1) 動詞 (doushi)
- jidysz: (1.1) ווערב m (werb)
- kaszubski: (1.1) czasnik m
- litewski: (1.1) veiksmažodis
- łaciński: (1.1) verbum
- niemiecki: (1.1) Verb n
- norweski (bokmål): (1.1) verb n
- norweski (nynorsk): (1.1) verb n
- ukraiński: (1.1) дієслово
- rosyjski: (1.1) глагол m
- szwedzki: (1.1) verb n
- ukraiński: (1.1) дієслово n
- włoski: (1.1) verbo m

