cipa

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Podobna pisownia Podobna pisownia: çıpa

cipa (język polski)

wymowa:
IPA[ˈʨ̑ipa], ASipa], zjawiska fonetyczne: zmięk.  wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) wulg.  (dawniej reg. )[1] żeński narząd rozrodczy
(1.2) wulg.  pogardliwie o kobiecie[2]
(1.3) wulg.  o osobie niezaradnej
(1.4) reg.  kura[3][4]
odmiana:
(1)
przykłady:
(1.1) Z oburzeniem zwierzyła się przyjaciółce, że jej ginekolog używa słowa cipa.
(1.2) Ty głupia cipo!” - krzyknęła Iwona.
(1.3) Ależ z niego cipa - niczego załatwić nie potrafi.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) wulg.  pipa, wulg.  pizda, wulg.  kapa, wulg.  kapsko, daw.  ciupa[1], kuciapa, kuciapka, psita, dziura, piczka; eufem.  muszelka, eufem.  brzoskwinka, eufem.  myszka, eufem.  kotka; pochwa, wagina, srom
antonimy:
(1.1) chuj
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  zdrobn.  cipka
czas.  ocipieć
przym.  cipowy
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1-2) pol.  cipać < pol.  ćpać (w znaczeniu: „jeść żarłocznie”)[5]
(1.1-2) prasł.  *kŭpŭ (srom)[6] < praindoeur.   *gwheibh
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1,0 1,1 hasło ciupa w: Słownik języka polskiego, red. Jan Karłowicz, Adam Kryński, Władysław Niedźwiedzki, t. I, s. 341, Warszawa 1900–1927.
  2. Maciej Czeszewski, Słownik polszczyzny potocznej, s. 56, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2006, ISBN 83-01-14631-1, ISBN 978-83-01-14631-3.
  3. Jan Karłowicz, Słownik gwar polskich, t. I, s. 238–239, Kraków, Akademia Umiejętności, 1900.
  4. hasło cipa w: Słownik języka polskiego, red. Jan Karłowicz, Adam Kryński, Władysław Niedźwiedzki, t. I, s. 339, Warszawa 1900–1927.
  5. A. Bańkowski, Słownik języka polskiego, tom 1, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2000
  6. Vaclav Blazk, Slavic - Tocharian isoglosses