cipa
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
cipa (język polski)[edytuj]
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) wulg. (dawniej reg.)[1] żeński narząd rozrodczy
- (1.2) wulg. pogardliwie o kobiecie[2]
- (1.3) wulg. o osobie niezaradnej
- (1.4) reg. kura[3][4]
- odmiana:
- (1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik cipa cipy dopełniacz cipy cip celownik cipie cipom biernik cipę cipy narzędnik cipą cipami miejscownik cipie cipach wołacz cipo cipy
- przykłady:
- (1.1) Z oburzeniem zwierzyła się przyjaciółce, że jej ginekolog używa słowa cipa.
- (1.2) „Ty głupia cipo!” - krzyknęła Iwona.
- (1.3) Ależ z niego cipa - niczego załatwić nie potrafi.
- składnia:
- synonimy:
- (1.1) wulg. pipa, wulg. pizda, wulg. kapa, wulg. kapsko, daw. ciupa[1], kuciapa, kuciapka, psita, dziura, piczka; eufem. muszelka, eufem. brzoskwinka, eufem. myszka, eufem. kotka; pochwa, wagina, srom
- antonimy:
- (1.1) chuj
- związki frazeologiczne:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) pussy, cunt, snatch, cat, clam, cooche
- bułgarski: (1.1) пичка
- chorwacki: (1.1) pička f
- czeski: (1.1-2) píča f
- duński: (1.1) fisse w, dåse w
- fiński: (1.1) pillu, vittu
- francuski: (1.1) chatte f, millefeuille m
- hiszpański: (1.1) chocho m, potorro m, coño m
- litewski: (1.1) pyzda f
- macedoński: (1.1) пичка
- niemiecki: (1.1) Fotze f, Möse f
- norweski (bokmål): (1.1) fitte m/f
- nowogrecki: (1.1-2) μουνί n
- rosyjski: (1.1) пизда
- rumuński: (1.1) pizdă f
- szwedzki: (1.1) fitta w, mutta w, slida w, snippa w, vagina w
- źródła:
- ↑ 1,0 1,1 hasło ciupa w: Słownik języka polskiego, red. Jan Karłowicz, Adam Kryński, Władysław Niedźwiedzki, t. I, s. 341, Warszawa 1900–1927.
- ↑ Maciej Czeszewski, Słownik polszczyzny potocznej, s. 56, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2006, ISBN 83-01-14631-1, ISBN 978-83-01-14631-3.
- ↑ Jan Karłowicz, Słownik gwar polskich, t. I, s. 238–239, Kraków, Akademia Umiejętności, 1900.
- ↑ hasło cipa w: Słownik języka polskiego, red. Jan Karłowicz, Adam Kryński, Władysław Niedźwiedzki, t. I, s. 339, Warszawa 1900–1927.
- ↑ A. Bańkowski, Słownik języka polskiego, tom 1, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2000
