chuć

chuć (język polski)

wymowa:

IPA: [xuʨ̑], AS: [χuć] wymowa

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) starop. staropolski chęć, ochota, wola działania

(1.2) daw. dawniej, dawny chęć do robienia złych rzeczy

(1.3) trudne do opanowania pożądanie fizyczne, pozbawiony hamulców pociąg płciowy

odmiana:

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	chuć	chucie
dopełniacz	chuci	chuci
celownik	chuci	chuciom
biernik	chuć	chucie
narzędnik	chucią	chuciami
miejscownik	chuci	chuciach
wołacz	chuci	chucie

przykłady:

(1.1) Nie pieniędzy nam trzeba, waszmościowie, a chuci szlachetnej.

(1.2) Tylko do figlów chuć ma zawsze, nie do nauki.

(1.3) Poczuł, że ogarnia go zwierzęca chuć.

składnia:

kolokacje:

synonimy:

(1.1) chęć, ochota, wola działania

(1.3) pożądanie

antonimy:

(1.1) niechętny, bierny

wyrazy pokrewne:

(1.1) chętny, ochotny (1.2) (1.2) chutliwy

związki frazeologiczne:

zwierzęca chuć

etymologia:

uwagi:

(1.1) słowo używane w języku staropolskim do mniej więcej końca XVII w., później przeszło w (1.2); dwa pierwsze znaczenia przestarzałe; w znaczeniu (1.3) nadal w użyciu

tłumaczenia:

• duński: (1.3) lyst
• hiszpański: (1.3) lujuria f rodzaj żeński, concupiscencia f rodzaj żeński
• niemiecki: (1.3) Lust f rodzaj żeński

źródła: