cesarz

cesarz (język polski)

wymowa:

IPA: [ˈʦ̑ɛsaʃ], AS: [cesaš], zjawiska fonetyczne: wygł. utrata dźwięczności w wygłosie  wymowa

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) najwyższy stopień monarchiczny; zob. zobacz też cesarz w Wikipedii

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	cesarz	cesarzowie/cesarze
dopełniacz	cesarza	cesarzy
celownik	cesarzowi	cesarzom
biernik	cesarza	cesarzy
narzędnik	cesarzem	cesarzami
miejscownik	cesarzu	cesarzach
wołacz	cesarzu	cesarzowie/cesarze

przykłady:

(1.1) Cesarz to ktoś, kto włada cesarstwem.

składnia:

kolokacje:

(1.1) cesarz niemiecki/chiński/…, cesarz Niemiec/Austrii/Chin/…

synonimy:

(1.1) imperator, kajzer, cezar, car

antonimy:

wyrazy pokrewne:

forma żeńska cesarzowa

rzecz. rzeczownik cesarstwo, cezar, car

przym. przymiotnik cesarski

związki frazeologiczne:

etymologia:

od przydomka łac. Gaiusa Iuliusa Caesara (zob. zobacz: Gajusz Juliusz Cezar w Wikipedii)

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) emperor
• chorwacki: (1.1) car m rodzaj męski
• czeski: (1.1) císař
• dolnołużycki: (1.1) kejžor
• duński: (1.1) kejser w rodzaj wspólny
• esperanto: (1.1) imperiestro
• francuski: (1.1) empereur m rodzaj męski
• hiszpański: (1.1) emperador m rodzaj męski
• islandzki: (1.1) keisari m rodzaj męski
• japoński: (1.1) 天皇
• niemiecki: (1.1) Kaiser m rodzaj męski
• norweski (bokmål): (1.1) keiser m rodzaj męski
• norweski (nynorsk): (1.1) keisar m rodzaj męski
• nowogrecki: (1.1) αυτοκράτορας m rodzaj męski
• rosyjski: (1.1) император m rodzaj męski
• słowacki: (1.1) cisár
• staropolski: (1.1) carz
• szwedzki: (1.1) kejsare w rodzaj wspólny
• wilamowski: (1.1) kazer

źródła: