cenotaf
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] cenotaf (język polski)
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (1.1) książk. symboliczny grób, niezawierający ciała, stawiany w przypadku nieznalezienia ciała lub w celu upamiętnienia bohaterstwa zmarłego, często w miejscu jego śmierci; zob. też cenotaf w Wikipedii
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik cenotaf cenotafy dopełniacz cenotafu cenotafów celownik cenotafowi cenotafom biernik cenotaf cenotafy narzędnik cenotafem cenotafami miejscownik cenotafie cenotafach wołacz cenotafie cenotafy
- przykłady:
- (1.1) W czasach nowożytnych spotyka się cenotafy świętych, postaci historycznych, np. św. Wojciecha w kształcie tumby w katedrze w Gnieźnie, ustawiony obok relikwiarza[1].
- składnia:
- (1.1) cenotaf + D.
- synonimy:
- (1.1) kenotaf, kenotafium
- antonimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. kenotaf, kenotafium, epitafium
- przym. cenotaficzny
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- (1.1) łac. cenotaphium < gr. κενοτάφιον (kenotáphion), gr. κενός (kenós) → pusty, gr. τάφος (táphos) → grób[2]
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) cenotaph
- chiński: (1.1) 纪念碑
- esperanto: (1.1) cenotafo
- francuski: (1.1) cénotaphe m
- gruziński: (1.1) კენოტაფი
- hebrajski: (1.1) אנדרטה
- hiszpański: (1.1) cenotafio m
- holenderski: (1.1) cenotaaf
- ido: (1.1) cenotafio
- interlingua: (1.1) cenotaphio
- japoński: (1.1) 慰霊碑
- kataloński: (1.1) cenotafi
- luksemburski: (1.1) kenotaph
- łaciński: (1.1) cenotaphium n
- niemiecki: (1.1) Kenotaph n, Zenotaph n
- norweski (bokmål): (1.1) kenotaf
- nowogrecki: (1.1) κενοτάφιο n
- portugalski: (1.1) cenotáfio
- rosyjski: (1.1) кенотаф
- rumuński: (1.1) cenotaf
- szwedzki: (1.1) kenotaf
- turecki: (1.1) anıt mezar
- węgierski: (1.1) kenotáfium
- włoski: (1.1) cenotafio m
- źródła:
- ↑ z Wikipedii
- ↑ hasło cenotaf w: Władysław Kopaliński, Słownik wyrazów obcych i zwrotów obcojęzycznych, De Agostini Polska.
