bursztyn

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

[edytuj] bursztyn (język polski)

wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) kopalna żywica drzew iglastych, a w rzadszych przypadkach żywicujących liściastych drzew z grupy bobowców; zob. zobacz też bursztyn w Wikipedii

(1.2) odcień żółtopomarańczowy, najczęściej spotykaną barwą wśród bursztynów (kopalin); zob. zobacz też bursztyn (kolor) w Wikipedii

odmiana: (1.1) lp liczba pojedyncza bursztyn, ~u, ~owi, ~, ~em, ~ie, ~ie; lm liczba mnoga ~y, ~ów, ~om, ~y, ~ami, ~ach, ~y przykłady:

(1.1) Mamie kupiłem naszyjnik z ogromnym bursztynem.

składnia:
kolokacje:
synonimy: jantar
antonimy:
wyrazy pokrewne: rzecz. rzeczownik bursztyniarstwo n rodzaj nijaki, bursztyniarnia, bursztyniarz, bursztynka; przym. przymiotnik bursztynowy, bursztyniarski, bursztynodajny, bursztynonośny, bursztynowożółty
związki frazeologiczne:
etymologia: śdn. średnio-dolno-niemiecki born-stēn (źródło+kamień)^[1]
uwagi: (1.1) zobacz też: Indeks:Polski - Minerały tłumaczenia:

• angielski: (1.1) amber
• czeski: (1.1) jantar
• duński: (1.1) rav n rodzaj nijaki
• esperanto: (1.1) sukceno
• francuski: (1.1) ambre m rodzaj męski
• grecki: (1.1) κεχριμπάρι n rodzaj nijaki, ήλεκτρο n rodzaj nijaki
• hiszpański: (1.1) ámbar m rodzaj męski
• islandzki: (1.1) raf n rodzaj nijaki
• litewski: (1.1) gintaras
• niemiecki: (1.1) Bernstein m rodzaj męski
• rosyjski: (1.1) янтарь m rodzaj męski

źródła:

1. ↑ Słownik zapożyczeń niemieckich w polszczyźnie, red. Marek Łaziński, s. 42, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2008. ISBN 978-83-01-15588-9.