buddyzm

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

buddyzm (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈbudːɨsm̥], AS[bu•dysm̦], zjawiska fonetyczne: wygł.gemin. wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) rel. system filozoficzno-etyczny, którego założycielem był Siddhārtha Gautama; zob. też buddyzm w Wikipedii
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Moda na buddyzm kwitnie w Europie.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. buddysta m, buddystka f
przym. buddyjski
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) pali Buddha < budh → „budzić się”, „obudzić się[2].
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1,0 1,1 należy do grupy rzeczowników, w których końcówkę zapisywaną w Ms. i W. lp jako „-zmie” wymawia się alternatywnie jako „-zmie” albo -„źmie”
  2. Leksykon religioznawczy, Wydawnictwo Współczesne, Warszawa 1998, s. 43.