brzytwa

brzytwa (język polski)

brzytwa (1.1)

wymowa:

IPA: [ˈbʒɨtfa], AS: [bžytfa], zjawiska fonetyczne: utr. dźw. utrata dźwięczności  wymowa

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) ostry nóż do usuwania zarostu; zob. zobacz też brzytwa w Wikipedii

(1.2) pot. potocznie przen. przenośnie o człowieku wymagającym wobec innych, surowym

(1.3) pot. potocznie przen. przenośnie o człowieku posiadającym ogromną wiedzę z jakiejś dziedziny

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	brzytwa	brzytwy
dopełniacz	brzytwy	brzytw/brzytew
celownik	brzytwie	brzytwom
biernik	brzytwę	brzytwy
narzędnik	brzytwą	brzytwami
miejscownik	brzytwie	brzytwach
wołacz	brzytwo	brzytwy

przykłady:

(1.1) Adam goli się brzytwą

składnia:

kolokacje:

synonimy:

(1.2) piła

antonimy:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

ostry jak brzytwa • przysłowie tonący brzytwy się chwyta

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) straight razor
• arabski: (1.1) موسى
• czeski: (1.1) břitva
• duński: (1.1) ragekniv w rodzaj wspólny, barberkniv w rodzaj wspólny
• fiński: (1.1) partaveitsi
• francuski: (1.1) coupe-choux m rodzaj męski, rasoir à manche m rodzaj męski
• hiszpański: (1.1) navaja barbera f rodzaj żeński, navaja de afeitar f rodzaj żeński
• litewski: (1.1) skustuvas
• łaciński: (1.1) novacula f rodzaj żeński
• niemiecki: (1.1) Rasiermesser
• nowogrecki: (1.1) ξυράφι κουρέα n rodzaj nijaki
• portugalski: (1.1) navalha
• rosyjski: (1.1) (опасная) бритва
• rumuński: (1.1) brici
• słowacki: (1.1) britva
• szwedzki: (1.1) rakkniv
• turecki: (1.1) ustura

źródła: