brzęczenie

brzęczenie (język polski)

wymowa:

IPA: [bʒɛ̃n͇ˈʧ̑ɛ̃ɲɛ], AS: [bžẽṇčẽńe], zjawiska fonetyczne: zmięk. zmiękczenie • udziąs. udziąsłowienie • nazal. nazalizacja • asynch. ę  asynchroniczna wymowa ę • -ni… końcówka -ni…  wymowa

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) powtarzające się brzęki; chaotyczny zbiór różnych dźwięków

odmiana:

przykłady:

(1.1) Słychać było jedynie brzęczenie much.

składnia:

kolokacje:

(1.1) ~e pszczół

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

czas. czasownik brzęczeć, zabrzęczeć, pobrzękiwać, brzdąkać

rzecz. rzeczownik brzęk

związki frazeologiczne:

brzęcząca moneta

etymologia:

pol. polski brzęczeć

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) clangour, tinkle
• francuski: (1.1) grelottement
• włoski: (1.1) sonata f rodzaj żeński

źródła: