brona
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] brona (język polski)
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) hist. żelazna krata spuszczana z góry w bramach zamkowych, brama[1][2][3]; zob. też Brona (budownictwo) w Wikipedii
- (1.2) roln. narzędzie w postaci żelaznej kraty z kolcami, używane do spulchniania i wyrównywania zaoranej ziemi oraz przykrywania ziarna po siewie[1][2][3][4]; zob. też Brona (rolnictwo) w Wikipedii
- odmiana:
- (1.1-2)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik brona brony dopełniacz brony bron celownik bronie bronom biernik bronę brony narzędnik broną bronami miejscownik bronie bronach wołacz brono brony
- przykłady:
- (1.1) Podniosły się żelazne brony we wrotach, opadł most zwodzony i garść zakonników stanowiąca załogę, wystąpiła na spotkanie.[5]
- (1.2) Był w szopie, gdzie z Wężem opatrywał pług, sochę i brony, motyki a inne proste ówczesne gospodarskie narzędzia...[6]
- składnia:
- synonimy:
- antonimy:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) portcullis; (1.2) harrow
- niemiecki: (1.2) Egge f
- pruski: (1.2) akītis
- rosyjski: (1.2) борона
- źródła:
- ↑ 1,0 1,1 Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
- ↑ 2,0 2,1 zob. też brona w Encyklopedii staropolskiej
- ↑ 3,0 3,1 J. Karłowicz, A. Kryński, W. Niedźwiedzki, Słownik języka polskiego, Warszawa 1900, tom 1, s. 208.
- ↑ Słownik języka polskiego XVII i 1. połowy XVIII wieku, Instytut Języka Polskiego PAN.
- ↑ Józef Ignacy Kraszewski, Krzyżacy 1410, tom I, Warszawa 1882 r.
- ↑ Józef Ignacy Kraszewski, Król chłopów, księga druga, Warszawa 1881 r.
