bowiem

bowiem (język polski)

wymowa:

IPA: [ˈbɔvʲjɛ̃m], AS: [bovʹi ̯ẽm], zjawiska fonetyczne: zmięk. zmiękczenie • nazal. nazalizacja • i → j  i czytane jako /j/  wymowa

znaczenia:

spójnik

(1.1) spójnik przyłączający zdanie zawierające przyczynę, wyjaśnienie, uzasadnienie, do zdania poprzedniego.

odmiana:

przykłady:

(1.1) Był to najdłuższy etap, jechali bowiem z małą tylko przerwą przez godzin osiemnaście. (Henryk Sienkiewicz: W pustyni i w puszczy)

(1.1) Nic nie odpowiedziałem marynarzowi, jeno spojrzałem na kapitana, czekając, co powie. Czułem bowiem, że marynarz spogląda na mnie podejrzliwie. (Bolesław Leśmian: Przygody Sindbada Żeglarza)

(1.1) Nie będziesz oddawał im pokłonu i nie będziesz im służył, bowiem ja, Pan, twój Bóg, jestem Bogiem zazdrosnym. (Księga Mosjasza, 13.13, Księga Mormona. Wydanie polskie: Kościół Jezusa Chrystusa Świętych w Dniach Ostatnich 1981)

składnia:

Umieszczany zwykle po pierwszym wyrazie przyłączanego zdania, czasem po grupie wyrazów (np. nie rozdziela się w ten sposób czasownika zwrotnego od się), czasem na początku zdania podrzędnego (zob. trzeci przykład).

kolokacje:

synonimy:

(1.1) bo, dlatego że, gdyż, ponieważ, przest. przestarzałe, przestarzały albowiem, przest. przestarzałe, przestarzały jako że

antonimy:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) because, for

źródła: