bodziec
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] bodziec (język polski)
wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski
- (1.1) med. czynnik wywołujący pobudzenie receptorów pochodzący ze środowiska zewnętrznego lub ze środowiska wewnętrznego; zob. też bodziec (fizjologia) w Wikipedii
- (1.2) daw. ostroga
- (1.3) przen. podnieta, zachęta
odmiana: (1.1) lp bodziec, bodźca, bodźcowi, bodziec, bodźcem, bodźcu, bodźcu; lm bodźce, bodźców, bodźcom, bodźce, bodźcami, bodźcach, bodźce przykłady:
- (1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy: (1.3) impuls
antonimy:
wyrazy pokrewne: (1.1,3) przym. bodźcowy; (1.2) czas. bodnąć, bóść
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi: tłumaczenia:
- angielski: (1.1) stimulus
- czeski: (1.1) podráždĕní n
- francuski: (1.1) irritation f
- hiszpański: (1.1) estímulo m, impulso m; (1.2) acicate m, aguijón m; (1.3) incentivo m, estímulo m, acicate m
- holenderski: (1.1) prikkeling f
- niemiecki: (1.1) Reiz m
- portugalski: (1.1) estímulo m
- szwedzki: (1.1,3) stimulans w; (1.2-3) sporre w
- węgierski: (1.1) inger
- włoski: (1.1) stimolo m
