blichtr

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

[edytuj] blichtr (język polski)

wymowa:
IPA: [blʲixtr̥], AS: [blʹiχtr̦], zjawiska fonetyczne: zmięk. • wygł. 
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) pozorna świetność, zewnętrzny polor, tani efekt
odmiana:
przykłady:
(1.1) Nie dał się zwieść blichtrowi tego miasta.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) efekciarstwo, fasadowość, pozór
antonimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
czes.  bliktr < niem.  Blick, reg.  (austr.) Blicktrick (sztuczka kuglarska)[1][2][3]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. ↑ Słownik zapożyczeń niemieckich w polszczyźnie, red. Marek Łaziński, s. 36, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2008. ISBN 978-83-01-15588-9.
  2. ↑ hasło blichtr w: Aleksander Brückner, Słownik etymologiczny języka polskiego, Kraków, Krakowska Spółka Wydawnicza, 1927.
  3. ↑ Władysław Kopaliński, Słownik wyrazów obcych i zwrotów obcojęzycznych, De Agostini Polska.
Źródło „http://pl.wiktionary.org/w/index.php?title=blichtr&oldid=2743527”
Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Działania
Nawigacja
Współpraca
Narzędzia