biegunka

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

biegunka (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[bʲjɛˈɡũnka], AS[bʹi ̯egũnka], zjawiska fonetyczne: zmięk. nazal. -nk-  i → j   wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) med.  częste wypróżnianie stolcem o rzadkiej konsystencji; zob.  też biegunka w Wikipedii
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Ten zwlekałmeldując pokornie”, jest bardzo chory, ma biegunkę, mdłości, gorączkę i nie może ruszyć się z miejsca.[1]
składnia:
kolokacje:
(1.1) krwawa biegunka
synonimy:
(1.1) rozwolnienie, pot.  wulg.  sraczka
antonimy:
(1.1) zatwardzenie
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  bieg m , biegacz m.-os. /mzw 
czas.  biegać
przym.  biegunkowy
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. S. Żeromski: Walka z szatanem