bieda

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

[edytuj] bieda (język polski)

wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) brak środków do życia

(1.2) trudna sytuacja

(1.3) dwukołowy pojazd jednokonny

odmiana: (1.1) lp liczba pojedyncza bied|a, ~y, ~zie, ~ę, ~ą, ~zie, ~o! przykłady:

(1.1) Wielu mieszkańców tej dzielnicy mieszka w biedzie.

składnia:
kolokacje:
synonimy: (1.1) nędza, ubóstwo, niedostatek; (1.3) biedka
antonimy: (1.1) bogactwo
wyrazy pokrewne: (1.1) czas. czasownik biednieć; rzecz. rzeczownik biedak, biedota; przym. przymiotnik biedny
związki frazeologiczne:
etymologia: (1.2) prawdziwych przyjaciół poznaje się w biedzie
uwagi: zobacz też: Aneks:Przysłowia polskie - bieda tłumaczenia:

• angielski: (1.1) poverty
• czeski: (1.1) chudoba f rodzaj żeński, bída f rodzaj żeński
• dolnołużycki: (1.1) chudoba f rodzaj żeński
• duński: (1.1) fattigdom w rodzaj wspólny, armod, smalhals
• francuski: (1.1) pauvreté f rodzaj żeński
• górnołużycki: (1.1) chudoba f rodzaj żeński
• hiszpański: (1.1) pobreza f rodzaj żeński
• interlingua: (1.1) miseria, paupertate, povressa
• islandzki: (1.1) fátækt f rodzaj żeński
• jidysz: (1.1) אָרעמקייט f rodzaj żeński (oremkejt), בידע f rodzaj żeński (bide), דלות m rodzaj męski (dlus)
• kaszubski: (1.1) biéda f rodzaj żeński
• niemiecki: (1.1) Armut f rodzaj żeński, Entbehrung f rodzaj żeński
• slovio: (1.1) beda (беда)
• suahili: (1.1) umaskini
• szwedzki: (1.1) fattigdom w rodzaj wspólny
• włoski: (1.1) povertà f rodzaj żeński