bezdomny

bezdomny (język polski)

bezdomny (2.1)

wymowa:

IPA: [bɛzˈdɔ̃mnɨ], AS: [bezdõmny], zjawiska fonetyczne: nazal. nazalizacja  wymowa

znaczenia:

przymiotnik

(1.1) taki, który nie ma domu

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(2.1) osoba bezdomna (1.1), nie mająca rodziny lub nie utrzymująca z nią kontaktu

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza				liczba mnoga
	m.-os. rodzaj męskoosobowy/mzw rodzaj męskozwierzęcy	mrz rodzaj męskorzeczowy	f rodzaj żeński	n rodzaj nijaki	m.-os. rodzaj męskoosobowy	nm.-os. rodzaj niemęskoosobowy
mianownik	bezdomny		bezdomna	bezdomne	bezdomni	bezdomne
dopełniacz	bezdomnego		bezdomnej	bezdomnego	bezdomnych
celownik	bezdomnemu		bezdomnej	bezdomnemu	bezdomnym
biernik	bezdomnego	bezdomny	bezdomną	bezdomne	bezdomnych	bezdomne
narzędnik	bezdomnym		bezdomną	bezdomnym	bezdomnymi
miejscownik	bezdomnym		bezdomnej	bezdomnym	bezdomnych
wołacz	bezdomny		bezdomna	bezdomne	bezdomni	bezdomne

przykłady:

(1.1) Bezdomna kobieta siedziała na dworcowej ławce.

(2.1) Zimą przydatne są schroniska dla bezdomnych.

składnia:

kolokacje:

(1.1) bezdomny człowiek / pies / kot

(2.1) schronisko dla bezdomnych

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik bezdomność f rodzaj żeński, dom mrz rodzaj męskorzeczowy

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) homeless
• arabski: (1.1) مشرد
• duński: (1.1, 2.1) hjemløs
• fiński: (1.1) koditon
• francuski: (1.1) sans-abri, SDF
• hiszpański: (1-2) sin techo, sin hogar, sin domicilio
• niemiecki: (1.1) obdachlos
• nowogrecki: (1.1) άστεγος
• rosyjski: (1.1) бездомный; (2.1) бездомный m rodzaj męski, бомж m rodzaj męski, БОМЖ, бродяга m rodzaj męski
• szwedzki: (1.1) hemlös

źródła: