beocki

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

beocki (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[bɛˈɔʦ̑ʲci], AS[beocʹḱi], zjawiska fonetyczne: zmięk. 
znaczenia:

przymiotnik

(1.1) od Beocja
(1.2) przen.  nierozgarnięty, ograniczony, pozbawiony fantazji twórczej
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  Beocja
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.2) od nazwy Beocji (gr.  Βοιωτία), krainy rolniczo-pasterskiej w starożytnej Grecji, której mieszkańcy uważani byli przez Ateńczyków za nieuków i gburów[1]
uwagi:
(1.2) por.  abderyta
tłumaczenia:
źródła:
  1. hasło beocki w: Władysław Kopaliński, Słownik eponimów czyli wyrazów odimiennych, s. 34, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 1996, ISBN 83-01-11978-0.