bant
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Spis treści |
bant (język polski) [edytuj]
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski
- (1.1) żegl. wzmocnienie fragmentów żagla w postaci naszytych, dodatkowych kawałków płótna; zob. też banta w Wikipedii
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik bant banty dopełniacz bantu/banta[1] bantów celownik bantowi bantom biernik bant banty narzędnik bantem bantami miejscownik bancie bantach wołacz bancie banty
- składnia:
- synonimy:
- antonimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- uwagi:
- inna pisownia banta
- tłumaczenia:
- źródła:
- ↑ Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.
- ↑ Słownik zapożyczeń niemieckich w polszczyźnie, red. Marek Łaziński, s. 30, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2008, ISBN 978-83-01-15588-9.
bant (esperanto (morfem)) [edytuj]
- wymowa:
- znaczenia:
- (1.1) pętla
- przykłady:
- (1.1)
- składnia:
- synonimy:
- antonimy:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- źródła:
