bant

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

bant (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[bãnt], AS[bãnt], zjawiska fonetyczne: nazal. 
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) żegl.  wzmocnienie fragmentów żagla w postaci naszytych, dodatkowych kawałków płótna; zob.  też banta w Wikipedii
(1.2) st.pol.  belka wzmacniająca krokiew[1]
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Bant ma za zadanie zwiększyć wytrzymałość żagla.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
niem.  Band („opaska”)[3]
uwagi:
inna pisownia banta
tłumaczenia:
źródła:
  1. Zenon Klemensiewicz, Historia języka polskiego, PWN, Warszawa 2002, s. 136.
  2. Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  3. Słownik zapożyczeń niemieckich w polszczyźnie, red. Marek Łaziński, s. 30, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2008, ISBN 978-83-01-15588-9.

bant (esperanto (morfem))[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

morfem

(1.1) pętla
odmiana:
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
wyrazy pochodne:
rzecz.  banto
przym.  banta
czas.  banti
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła: