bałuciara
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] bałuciara (język polski)
wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) reg. łódz. mieszkanka Bałut[1]
- (1.2) reg. łódz. prostaczka[1]
odmiana: przykłady:
- (1.1) Z Bałut jestem. Bałuciara ze mnie.
- (1.2) Z niej to taka prawdziwa bałuciara, prymityw taki[1].
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
wyrazy pokrewne: forma męska bałuciarz; rzecz. Bałuty; przym. bałucki
związki frazeologiczne:
etymologia: od Bałuty
uwagi: tłumaczenia:
- (1.2) zobacz listę tłumaczeń w haśle → prostaczka
źródła:
- ↑ 1,0 1,1 1,2 hasło bałuciara w: Danuta Bieńkowska, Marek Cybulski, Elżbieta Umińska-Tytoń, Słownik dwudziestowiecznej Łodzi, s. 175, Łódź, WUŁ, 2007. ISBN 978-83-75-25095-4.
