bałagan

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

bałagan (język polski)[edytuj]

bałagan (1.1)
wymowa:
IPA[baˈwaɡãn], AS[bau̯agãn], zjawiska fonetyczne: nazal. wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) stan braku porządku
(1.2) gw. przestępcza: krajowe wino niskiej jakości[1]
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Trudno jest coś znaleźć, gdy w pokoju jest bałagan.
składnia:
kolokacje:
(1.1) (mieć) bałagan w pokoju / szafce / … • bałagan jest / panuje gdzieś / w czymś
synonimy:
(1.1) nieporządek, śmietnik, burdel, bajzel, chaos
antonimy:
(1.1) porządek
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. bałaganiarz m, bałaganiara f, bałaganiarstwo n, bałaganienie n
zdrobn. bałaganik m
czas. bałaganić ndk., zabałaganić dk.
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) ros. балаган – z perskiego balkon[2]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Stanisław Kania, Słownik argotyzmów, s. 45, Warszawa, Wiedza Powszechna, 1995, ISBN 83-214-0993-8.
  2. Этимологический словарь русского языка М. Фасмера