błoto
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
zobacz też: bloto, błota, Błota
[edytuj] błoto (język polski)
wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj nijaki
- (1.1) mieszanina ziemi i wody
odmiana: (1.1) lp błot|o, ~a, ~u, ~o, ~em, błocie, ~o; blm przykłady:
- (1.1) Ktoś naniósł błota do mieszkania.
składnia:
kolokacje: (1.1) ugrzęznąć w błocie, ochlapać się błotem
synonimy: (1.1) reg. śl. ciapryka, maras
antonimy:
wyrazy pokrewne: czas. błocić/ubłocić; rzecz. błotnik; przym. błotny, błotnisty
związki frazeologiczne: zmieszać z błotem, obrzucać błotem, rzucać pieniądze w błoto
etymologia:
uwagi: tłumaczenia:
- angielski: (1.1) mud
- chorwacki: (1.1) blato n
- duński: (1.1) mudder, dynd
- esperanto: (1.1) koto
- fiński: (1.1) kura n
- francuski: (1.1) boue f
- jidysz: (1.1) בלאָטע f (blote)
- niemiecki: (1.1) Schlamm m
- rosyjski: (1.1) грязь f, слякоть f
- tetum: (1.1) tahu
- ukraiński: (1.1) болото n, грязь f
- wilamowski: (1.1) kut
