błoto

błoto (język polski)

błoto (1.1)

wymowa:

IPA: [ˈbwɔtɔ], AS: [bu̯oto] wymowa

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) mieszanina ziemi i wody

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza
mianownik	błoto
dopełniacz	błota
celownik	błotu
biernik	błoto
narzędnik	błotem
miejscownik	błocie
wołacz	błoto

przykłady:

(1.1) Ktoś naniósł błota do mieszkania.

składnia:

kolokacje:

(1.1) ugrzęznąć w błocie • ochlapać się błotem

synonimy:

(1.1) reg. śl. regionalizm śląski ciapryka, maras

antonimy:

wyrazy pokrewne:

czas. czasownik błocić ndk. aspekt niedokonany, ubłocić dk. aspekt dokonany

rzecz. rzeczownik błotnik m rodzaj męski

przym. przymiotnik błotny, błotnisty

związki frazeologiczne:

zmieszać z błotem • obrzucać błotem • wyrzucać pieniądze w błoto • koń bosy na lód, but dziurawy na błoto, tępa siekiera na drwa – niebezpieczni są

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) mud
• arabski: (1.1) طين
• chorwacki: (1.1) blato n rodzaj nijaki
• duński: (1.1) mudder n rodzaj nijaki, dynd n rodzaj nijaki
• esperanto: (1.1) koto
• fiński: (1.1) kura n rodzaj nijaki
• francuski: (1.1) boue f rodzaj żeński
• hiszpański: (1.1) barro m rodzaj męski
• jidysz: (1.1) בלאָטע f rodzaj żeński (blote)
• niemiecki: (1.1) Schlamm m rodzaj męski
• nowogrecki: (1.1) λάσπη f rodzaj żeński
• rosyjski: (1.1) грязь f rodzaj żeński, слякоть f rodzaj żeński
• słowacki: (1.1) blato
• szwedzki: (1.1) dy w rodzaj wspólny, gyttja w rodzaj wspólny
• tetum: (1.1) tahu
• turecki: (1.1) çamur
• ukraiński: (1.1) болото n rodzaj nijaki, грязь f rodzaj żeński
• wilamowski: (1.1) kut m rodzaj męski

źródła: