błotnik

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

błotnik (język polski)[edytuj]

błotnik (1.1) rowerowy
wymowa:
IPA[ˈbwɔtʲɲik], AS[bu̯otʹńik], zjawiska fonetyczne: zmięk.  wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) część pojazdu osłaniająca koło i zabezpieczająca pojazd przed bryzgami wody/błota spod kół
odmiana:
przykłady:
(1.1) Muszę kupić błotnik, chyba poszukam najpierw na szrocie.
składnia:
kolokacje:
(1.1) błotnik samochodowy / rowerowy
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  błoto n , błotko n , błocisko n , błocko n , błota nm.-os. 
przym.  błotny, błotnisty
czas.  błocić
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: