bęben

bęben (język polski)

bęben (1.1)

bęben (1.2) pod kopułą

bęben (1.3)

wymowa:

IPA: [ˈbɛ̃mbɛ̃n], AS: [bẽmbẽn], zjawiska fonetyczne: nazal. nazalizacja • asynch. ę  asynchroniczna wymowa ę 

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) muz. muzyka instrument muzyczny uderzany za pomocą specjalnych pałeczek; zob. zobacz też bęben (muzyka) w Wikipedii

(1.2) archit. architektura, architektoniczny wieloboczna, eliptyczna, cylindryczna podbudowa pod kopułą; zob. zobacz też bęben (architektura) w Wikipedii

(1.3) pot. potocznie, grub. grubiański, grubiańsko brzuch, zwłaszcza ciężarnej

odmiana:

przykłady:

(1.1) Dobosz uderzał w bęben z całej siły.

(1.3) Ślubu jeszcze nie było, a ona już z bębnem chodzi

składnia:

kolokacje:

synonimy:

(1.2) tambur

(1.3) brzuch, bęc

antonimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik bębnienie n rodzaj nijaki, bębniarz m rodzaj męski, bębnista m rodzaj męski

zdrobn. zdrobniale bębenek

czas. czasownik bębnić, odbębnić

przym. przymiotnik bębnowy, bębenkowy

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

(1.1) zobacz też: Indeks:Polski - Instrumenty muzyczne

(1.3) uznawane za gw. warsz. gwara warszawska, reg. łódz. regionalizm łódzki

tłumaczenia:

(1.3) zobacz listę tłumaczeń w haśle: brzuch

• angielski: (1.1) drum
• arabski: (1.1) طبل
• chorwacki: (1.1) bubanj m rodzaj męski
• duński: (1.1) tromme w rodzaj wspólny
• esperanto: (1.1) tamburo
• francuski: (1.1) tambour m rodzaj męski
• interlingua: (1.1) tamburo
• niemiecki: (1.1) Trommel f rodzaj żeński
• perski: (1.1) طبل
• rosyjski: (1.1) барабан m rodzaj męski
• słowacki: (1.1) bubon
• suahili: (1.1) ngoma
• szwedzki: (1.1) trumma w rodzaj wspólny
• ukraiński: (1.1) барабан m rodzaj męski; (1.2) барабан m rodzaj męski
• wilamowski: (1.1) paojk

źródła: