awanturnik

awanturnik (język polski)

wymowa:

IPA: [ˌavãnˈturʲɲik], AS: [avãnturʹńik], zjawiska fonetyczne: zmięk. zmiękczenie • nazal. nazalizacja • akc. pob. akcent poboczny  wymowa

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) osoba skłonna do kłótni, awantur, często awanturująca się

(1.2) przest. przestarzałe, przestarzały osoba prowadząca burzliwe życie

odmiana:

(1.1-2)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	awanturnik	awanturnicy
dopełniacz	awanturnika	awanturników
celownik	awanturnikowi	awanturnikom
biernik	awanturnika	awanturników
narzędnik	awanturnikiem	awanturnikami
miejscownik	awanturniku	awanturnikach
wołacz	awanturniku	awanturnicy

przykłady:

(1.1) Mój ojciec to okropny awanturnik. Wystarczy, że zapomnę zmyć naczynia lub wyprowadzić psa, a już robi mi straszną burę.

składnia:

kolokacje:

synonimy:

(1.1) rozrabiaka, zadymiarz, gwara warszawska kobzacz

(1.2) poszukiwacz przygód, ryzykant

antonimy:

wyrazy pokrewne:

czas. czasownik awanturować się, awanturować się, awanturować się

przym. przymiotnik awanturniczy

rzecz. rzeczownik awantura

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) brawler, rowdy fellow
• francuski: (1.1) aventurier
• interlingua: (1.1) picaro; (1.2) aventurero
• niemiecki: (1.2) Abenteurer
• rosyjski: (1.2) авантюрист
• włoski: (1.1) bisbetico m rodzaj męski; (1.2) avventuriero m rodzaj męski

źródła: