arogancja
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
arogancja (język polski) [edytuj]
- wymowa:
- IPA: [ˌarɔˈɡãnʦ̑ʲja], AS: [arogãncʹi ̯a], zjawiska fonetyczne: zmięk.• nazal.• akc. pob. wymowa
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) pewność siebie połączona z lekceważeniem innych, odnoszenie się do kogoś z nonszalancją, wywyższanie się
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza mianownik arogancja dopełniacz arogancji celownik arogancji biernik arogancję narzędnik arogancją miejscownik arogancji wołacz arogancjo
- przykłady:
- (1.1) Odnosił się do współpracowników z wyjątkową arogancją, nic dziwnego, że nikt go nie lubił.
- składnia:
- synonimy:
- (1.1) zuchwalstwo, impertynencja, buta, tupet, bezczelność, hucpa
- antonimy:
- związki frazeologiczne:
- arogancja władzy
- etymologia:
- łac. arrogantĭa[1]
- uwagi:
- tłumaczenia:
- arabski: (1.1) شموخ
- francuski: (1.1) arrogance f
- hiszpański: (1.1) arrogancia f
- nowogrecki: (1.1) αλαζονεία f
- źródła:
- ↑ Władysław Kopaliński, Słownik wyrazów obcych i zwrotów obcojęzycznych z almanachem, cz. 1, s. 45, Warszawa, Rzeczpospolita, 2007, ISBN 978-83-60688-78-6.
