antymon

antymon (język polski)

wymowa:

wymowa, IPA: [ãnˈtɨ̃mɔ̃n], AS: [ãntỹmõn], zjawiska fonetyczne: nazal. nazalizacja 

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) chem. chemia, chemiczny pierwiastek chemiczny o symbolu Sb i liczbie atomowej 51; zob. zobacz też antymon w Wikipedii

odmiana:

(1.1) lp liczba pojedyncza antymon, ~u, ~u, ~, ~em, ~ie; lm liczba mnoga antymon|y, ~ów, ~om, ~ów, ~ami, ~ach

przykłady:

(1.1) Jakie właściwości chemiczne ma antymon?

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

etymologia:

(1.1) łac. łacina antimonium, które pochodzi z arab. arabski إثمد, które pochodzi z łac. łacina stibium

uwagi:

(1.1) symbol. symbolicznie Sb

(1.1) zobacz też: Indeks:Polski - Pierwiastki chemiczne

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) antimony
• arabski: (1.1) إثمد ,انتيمون ,كحل
• baskijski: (1.1) antimonio
• bułgarski: (1.1) антимон
• czeski: (1.1) antimon
• duński: (1.1) antimon
• esperanto: (1.1) antimono
• francuski: (1.1) antimoine
• hiszpański: (1.1) antimonio m rodzaj męski
• interlingua: (1.1) antimonio
• łaciński: (1.1) stibium n rodzaj nijaki, antimonium n rodzaj nijaki
• niemiecki: (1.1) Antimon n rodzaj nijaki, Stibium n rodzaj nijaki
• nowogrecki: (1.1) αντιμόνιο n rodzaj nijaki
• ormiański: (1.1) ծարիր
• rosyjski: (1.1) сурьма
• węgierski: (1.1) antimon
• włoski: (1.1) antimonio m rodzaj męski

źródła: