animizm

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

animizm (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ãˈɲĩmʲism̥], AS[ãńĩmʹism̦], zjawiska fonetyczne: zmięk. wygł. nazal.  wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) rel.  zespół wierzeń zakładający istnienie świata materialnego i duchowego, współistnienie duszy z ciałem, przypisujący duszę wszystkim ludziom, roślinom, zwierzętom, minerałom i żywiołom; zob.  też animizm w Wikipedii
(1.2) psych.  przekonanie, że przedmioty i zwierzęta zachowują się i odczuwają jak ludzie; zob.  też animizm (psychologia) w Wikipedii
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  animista m , animistka f 
przym.  animistyczny
przysł.  animistycznie
związki frazeologiczne:
etymologia:
franc.  animisme< łac.  anima (dusza)[2]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1,0 1,1 należy do grupy rzeczowników, w których końcówkę zapisywaną w Ms.  i W.  lp  jako „-zmie” wymawia się alternatywnie jako „-zmie” albo -„źmie”
  2. hasło animizm w: Słownik wyrazów obcych, Wydawnictwo Naukowe PWN, wyd. 1995 i nn.

animizm (język turecki)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik

(1.1) rel.  animizm
odmiana:
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) canlıcılık
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła: