ancug

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

ancug (język polski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) reg. śl., reg. pozn.[1], gw. więz., uczn.[2] garnitur
(1.2) reg. śl. ubranie[3]
(1.3) uczn. wyjściowe ubranie[2]
odmiana:
(1.1) lp ancug, ancuga, ancugowi, ancug, ancugiem, ancugu, ancugu; lm ancugi, ancugów, ancugom, ancugi, ancugoma, ancugach, ancugi
przykłady:
(1.1) Mój fater łaziłby w tym ancugu durś, bez niedziela i bez tydzień.
składnia:
kolokacje:
(1.1) oblekać ancug, sejmować ancug, łazić w ancugu
synonimy:
(1.1) gangol
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
arbajtancug
związki frazeologiczne:
etymologia:
niem. Anzug[4]
uwagi:
tłumaczenia:
(1.1) zobacz listę tłumaczeń w haśle: garnitur
źródła:
  1. hasło ancug w: Słownik gwary miejskiej Poznania, red. Monika Gruchmanowa i Bogdan Walczak, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. 2,0 2,1 Małgorzata Kasperczak, Monika Rzeszutek, Joanna Smól, Halina Zgółkowa, Nowy słownik gwary uczniowskiej, red. Halina Zgółkowa, s. 18, Wrocław, Wydawnictwo EUROPA, 2004, ISBN 83-88962-71-X.
  3. Dorota Simonides, Śląski horror. O diabłach, skarbnikach, utopcach i innych strachach, Śląski Instytut Naukowy, Katowice 1984, s. 140.
  4. Słownik zapożyczeń niemieckich w polszczyźnie, red. Marek Łaziński, s. 26, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2008, ISBN 978-83-01-15588-9.