abiturient
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
zobacz też: Abiturient
[edytuj] abiturient (język polski)
wymowa: wymowa
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski
- (1.1) uczeń kończący szkołę, najczęściej średnią, przystępujący do matury; zob. też abiturient w Wikipedii
odmiana: lp abiturien|t, ~ta, ~towi, ~ta, ~tem, ~cie, ~cie; lm ~ci, ~tów, ~tom, ~tów, ~tami, ~tach, ~ci przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy: (1.1) maturzysta
antonimy:
wyrazy pokrewne: rzecz. abituria, abiturientka
związki frazeologiczne:
etymologia: niem. Abiturient z niem. Abiturium (matura) z łac. abiturus (mający odejść)[1]
uwagi: abiturientem nazywa się osobę bez dyplomu, w odróżnieniu od absolwenta tłumaczenia:
- angielski: (1.1) graduate
- duński: (1.1) student w
- fiński: (1.1) abiturientti
- grecki: (1.1) απόφοιτος
- islandzki: (1.1) stúdentsefni n
- jidysz: (1.1) אַביטוריענט m (abiturjent), גראַדואַנט m (graduant)
- niemiecki: (1.1) Abiturient m
- rosyjski: (1.1) абитуриент m, выпускник m
- ukraiński: (1.1) абітурієнт m, випускник m
źródła:
- ↑ Słownik zapożyczeń niemieckich w polszczyźnie, red. Marek Łaziński, s. 23, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2008. ISBN 978-83-01-15588-9.