abiturient

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

zobacz też: Abiturient

[edytuj] abiturient (język polski)

wymowa: wymowa ^?/i
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) uczeń kończący szkołę, najczęściej średnią, przystępujący do matury; zob. zobacz też abiturient w Wikipedii

odmiana: lp liczba pojedyncza abiturien|t, ~ta, ~towi, ~ta, ~tem, ~cie, ~cie; lm liczba mnoga ~ci, ~tów, ~tom, ~tów, ~tami, ~tach, ~ci przykłady:

(1.1) W naszej szkole do matury przystąpiło stu abiturientów.

składnia:
kolokacje:
synonimy: (1.1) maturzysta
antonimy:
wyrazy pokrewne: rzecz. rzeczownik abituria, abiturientka
związki frazeologiczne:
etymologia: niem. niemiecki Abiturient z niem. niemiecki Abiturium (matura) z łac. łacina abiturus (mający odejść)^[1]
uwagi: abiturientem nazywa się osobę bez dyplomu, w odróżnieniu od absolwenta tłumaczenia:

• angielski: (1.1) graduate
• duński: (1.1) student w rodzaj wspólny
• fiński: (1.1) abiturientti
• grecki: (1.1) απόφοιτος
• islandzki: (1.1) stúdentsefni n rodzaj nijaki
• jidysz: (1.1) אַביטוריענט m rodzaj męski (abiturjent), גראַדואַנט m rodzaj męski (graduant)
• niemiecki: (1.1) Abiturient m rodzaj męski
• rosyjski: (1.1) абитуриент m rodzaj męski, выпускник m rodzaj męski
• ukraiński: (1.1) абітурієнт m rodzaj męski, випускник m rodzaj męski

źródła:

1. ↑ Słownik zapożyczeń niemieckich w polszczyźnie, red. Marek Łaziński, s. 23, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2008. ISBN 978-83-01-15588-9.