abecedariusz

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

[edytuj] abecedariusz (język polski)

wymowa: wymowa ^?/i
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) początkowy uczeń

(1.2) skorowidz

(1.3) wiersz, w którym kolejne elementy zaczynają się kolejnymi literami alfabetu; zob. zobacz też abecedariusz w Wikipedii

odmiana: lp liczba pojedyncza abecedariusz|, ~a, ~owi, ~a, ~em, ~u, ~, lm liczba mnoga ~e, ~y, ~om, ~y, ~ami, ~ach, ~e przykłady:

(1.1) Jan jest abecedariuszem.

(1.2) W abecedariuszu nie ma wszystkich nazwisk.

składnia:
kolokacje:
synonimy: (1.3) wiersz abecadłowy
antonimy:
wyrazy pokrewne: rzecz. rzeczownik abecadło, abecadlarz, abecadlarka, abecadlnik; przym. przymiotnik abecadłowy, abecadlny
związki frazeologiczne:
etymologia: łac. łacina abecedarius - alfabetyczny^[1]
uwagi: tłumaczenia:

• angielski: (1.2) index
• francuski: (1.2) index
• niemiecki: (1.2) Index m rodzaj męski, Register m rodzaj męski
• szwedzki: (1.2) register n rodzaj nijaki

źródła:

1. ↑ Słownik terminów literackich, red. Janusz Sławiński, s. 13, Wrocław, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 2000. ISBN 83-04-04417-X.