abecedariusz

abecedariusz (język polski)

wymowa:

wymowa, IPA: [ˌabɛʦ̑ɛˈdarʲjuʃ], AS: [abecedarʹi ̯uš], zjawiska fonetyczne: zmięk. zmiękczenie • akc. pob. akcent poboczny • i → j  i czytane jako /j/ 

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) początkowy uczeń

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(2.1) skorowidz

(2.2) wiersz, w którym kolejne elementy zaczynają się kolejnymi literami alfabetu; zob. zobacz też abecedariusz w Wikipedii

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	abecedariusz	abecedariusze
dopełniacz	abecedariusza	abecedariuszy
celownik	abecedariuszowi	abecedariuszom
biernik	abecedariusza	abecedariuszy
narzędnik	abecedariuszem	abecedariuszami
miejscownik	abecedariuszu	abecedariuszach
wołacz	abecedariuszu	abecedariusze

(2.1-2)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	abecedariusz	abecedariusze
dopełniacz	abecedariusza	abecedariuszy
celownik	abecedariuszowi	abecedariuszom
biernik	abecedariusz	abecedariusze
narzędnik	abecedariuszem	abecedariuszami
miejscownik	abecedariuszu	abecedariuszach
wołacz	abecedariuszu	abecedariusze

przykłady:

(1.1) Jan jest abecedariuszem.

(2.1) W abecedariuszu nie ma wszystkich nazwisk.

składnia:

kolokacje:

synonimy:

(2.2) wiersz abecadłowy

antonimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik abecadło, abecadlarz, abecadlarka, abecadlnik

przym. przymiotnik abecadłowy, abecadlny

związki frazeologiczne:

etymologia:

łac. łacina abecedarius – alfabetyczny

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (2.1) index
• francuski: (2.1) index
• niemiecki: (2.1) Index m rodzaj męski, Register m rodzaj męski
• szwedzki: (2.1) register n rodzaj nijaki

źródła: