abdykacja
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] abdykacja (język polski)
wymowa: IPA: [abdɨˈkaʦja] wymowa
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) zrzeczenie się władzy; zob. też abdykacja w Wikipedii; zob. też abdykacja w Encyklopedii staropolskiej
odmiana: (1.1) lp abdykacj|a, ~i, ~i, ~ę, ~ą, ~i, ~o; lm ~e, ~i, ~om, ~e, ~ami, ~ach, ~e przykłady:
- (1.1) Wiadomość o abdykacji Jana Kazimierza i o niepodobieństwie odsieczy doszła przez szlachtę do niewiast […]. (H. Sienkiewicz: Potop)
składnia:
kolokacje: akt ~i, złożyć, ~ę
synonimy: (1.1) dymisja, rezygnacja, zrzeczenie się
antonimy:
wyrazy pokrewne: czas. abdykować
związki frazeologiczne:
etymologia: łac. abdicatio[1]; źródłosłów dla ros. абдикация[2]
uwagi: tłumaczenia:
- angielski: (1.1) abdication
- bośniacki: (1.1) abdikacija
- chiński standardowy: (1.1) 放弃
- czeski: (1.1) abdikace
- duński: (1.1) abdikation
- esperanto: (1.1) abdiko, eksiĝo
- francuski: (1.1) abdication f
- grecki: (1.1) παραίτηση f
- hiszpański: (1.1) abdicación f
- islandzki: (1.1) afsögn f
- japoński: (1.1) 退位
- niemiecki: (1.1) Abdankung f, Verzicht m
- portugalski: (1.1) abdicação
- rosyjski: (1.1) отречение n, абдикация
- szwedzki: (1.1) abdikation w
- węgierski: (1.1) feladás, lemondás
- wilamowski: (1.1) odaonka
- włoski: (1.1) abdicazione
źródła:
- ↑ hasło abdykacja w: Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.
- ↑ Wiesław Witkowski, Nowy słownik zapożyczeń polskich w języku rosyjskim, s. 1, Kraków, Universitas, 2006. ISBN 83-242-0736-8.
