Wilno

Wilno (język polski)

wymowa:

wymowa, IPA: [ˈvʲilnɔ], AS: [vʹilno], zjawiska fonetyczne: zmięk. zmiękczenie 

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna

(1.1) geogr. geografia miasto będące stolica Litwy; zob. zobacz też Wilno w Wikipedii

odmiana:

przykłady:

(1.1) Jadę do Wilna na wycieczkę.

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik wilnianin m rodzaj męski, wilnianka f rodzaj żeński, wilniuk m rodzaj męski

przym. przymiotnik wileński

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) Vilnius
• arabski: (1.1) فيلنيوس
• białoruski: (1.1) Вільня f rodzaj żeński, Вільнюс
• chorwacki: (1.1) Vilnius m rodzaj męski
• czeski: (1.1) Vilnius
• dolnołużycki: (1.1) Wilno
• duński: (1.1) Vilnius n rodzaj nijaki
• jidysz: (1.1) ווילנע (wilne)
• koreański: (1.1) płd. Korea Południowa 빌뉴스, płn. dialekt północny 윌뉴스
• litewski: (1.1) Vilnius m rodzaj męski
• łaciński: (1.1) Vilna
• niemiecki: (1.1) Wilna, Vilnius
• nowogrecki: (1.1) Βίλνιους f rodzaj żeński, Βίλνα f rodzaj żeński
• szwedzki: (1.1) Vilnius
• ukraiński: (1.1) Вільнюс
• włoski: (1.1) Vilnius f rodzaj żeński, Vilna f rodzaj żeński
• żmudzki: (1.1) Vėlnios

źródła: