Włochy
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
| To hasło wymaga dopracowania Należy w nim poprawić: etymologia |
[edytuj] Włochy (język polski)
wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, nazwa własna
- (1.1) geogr. państwo w Europie; zob. też Włochy w Wikipedii
- (1.2) geogr. toponim odpowiadający kilku miejscowościom w Polsce; zob. też Włochy (ujednoznacznienie) w Wikipedii
odmiana: (1.1) blp; lm Włoch|y, ~, ~om, ~y, ~ami, Włoszech, ~y
przykłady:
składnia:
kolokacje: (1.1) mieszkać we Włoszech; jechać do Włoch
synonimy: (1.1) Italia
antonimy:
wyrazy pokrewne: (1.1) przym. włoski; mieszkaniec Włoch, mieszkanka Włoszka; rzecz. włoszczyzna
związki frazeologiczne:
etymologia: (1.1) być może od Wołoszczyzna (kraina w Rumunii), w której mówi się podobnym językiem. DOPISEK AUTORA nr 2 raczej: Wyraz „Włoch” wywodzi się z prasłowiańskiej nazwy oznaczającej Romanów, a ta z kolei, jak pisze Brückner („Słownik etymologiczny języka polskiego”), przejęta została „od Niemców, bo ci najpierw wszystkie plemiona celtyckie, a potem i romańskie, zwali Walh”. Podstawą tego określenia była nazwa szczepu celtyckiego „Volcae”. Na gruncie słowiańskim zadomowiła się forma zatem „Wołch”, oznaczająca dla Słowian wszelkich Romanów, a w języku polskim doszło do zwężenia zakresu stosowania tego wyrazu jedynie do mieszkańców półwyspu Apenińskiego. Dzisiejsza forma tego rzeczownika jest efektem działania procesu przestawienia (metatezy) głosek „o” i „ł”. Dodać warto, że w dawnej polszczyźnie także funkcjonowała nazwa „Italia”, upowszechniła się jednak nazwa „Włochy”. W języku polskim występował również rzeczownik Italia „z łaciny: kraj włoski, Włochy” oraz przymiotnik italski „włoski” („Słownik języka polskiego” Wilno 1861). Współczesny język polski także odnotowuje te słowa, ale w innym już znaczeniu: wyraz „Włochy” nazywa nowożytne państwo na Półwyspie Apenińskim, podniośle określane też „Italią”, natomiast „italski” to przede wszystkim „taki, który dotyczy Italii, jest związany z Italią – starożytnym państwem na Półwyspie Apenińskim, od 27 r. p.n.e. rozciągającym się aż do Alp”, rzadziej – „związany z Włochami, nowożytnym państwem” („Praktyczny słownik współczesnej polszczyzny” pod red. H. Zgółkowej). Rzeczownik „Włochy” – jako nazwa państwa – to dawny biernik liczby mnogiej odmiany słowa „Włoch”. W latach 20. XX wieku usiłowano wprowadzić w życie formy „Italia” i „italski” z inicjatywy włoskiego posła przebywającego w Warszawie (nazwa „Włoch” kojarzyła się z niemieckim „Welsch” o pogardliwym odcieniu, którego nasz rzeczownik „Włoch” jest pozbawiony), nowe wyrazy nie przyjęły się jednak w społeczeństwie i nie zastąpiły dawnych polskich nazw. Zob. W. Doroszewski „O kulturę słowa. Poradnik językowy”, t. I. [[Joanna Jabczyk i Katarzyna Wyrwas] ze strony: http://phorum.us.edu.pl/read.php?f=19&i=9&t=9
uwagi:
tłumaczenia:
- albański: (1.1) Italia
- angielski: (1.1) Italy
- białoruski (1.1) Італія f
- chiński (1.1) 意大利
- czeski: (1.1) Itálie
- dolnołużycki: (1.1) Włoska f
- duński: (1.1) Italien
- francuski: (1.1) Italie f
- górnołużycki: (1.1) Italska
- grecki: (1.1) Ιταλία f
- hebrajski: (1.1) איטליה f (italja)
- hiszpański: (1.1) Italia f
- holenderski: (1.1) Italië n
- islandzki: (1.1) Ítalía f
- japoński: (1.1) イタリア (itaria)
- kaszubski: (1.1) Italskô f
- łaciński: (1.1) Italia f
- niemiecki: (1.1) Italien n
- rosyjski: (1.1) Италия (Italija) f
- węgierski: (1.1) Olaszország
- ukraiński: (1.1) Італія f
- włoski: (1.1) Italia f

