Węgier

Węgier (język polski)

wymowa:

wymowa, IPA: [ˈvɛ̃ŋʲɟɛr], AS: [vẽŋʹǵer], zjawiska fonetyczne: zmięk. zmiękczenie • nazal. nazalizacja • asynch. ę  asynchroniczna wymowa ę 

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) obywatel Węgier, człowiek narodowości węgierskiej

odmiana:

przykłady:

(1.1) W 1956 r. Węgrzy zorganizowali powstanie przeciwko Związkowi Radzieckiemu.

składnia:

kolokacje:

synonimy:

(1.1) Madziar

antonimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik forma żeńska: Węgierka

zobacz też: Węgry

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) Hungarian
• arabski: (1.1) هنغاري, مجري
• czeski: (1.1) Maďar
• fiński: (1.1) unkarilainen
• francuski: (1.1) Hongrois m rodzaj męski
• hiszpański: (1.1) húngaro m rodzaj męski
• interlingua: (1.1) hungaro
• japoński: (1.1) ハンガリー人 (じん)
• litewski: (1.1) vengras m rodzaj męski
• niemiecki: (1.1) Ungar m rodzaj męski
• norweski (bokmål): (1.1) ungarer
• nowogrecki: (1.1) Ούγγρος m rodzaj męski, Ουγγαρέζος m rodzaj męski
• polski język migowy:
  (w zapisie SignWriting)

  (1.1)
• slovio: (1.1) Madaric (Мадариц), Madar (Мадар)
• słowacki: (1.1) Maďar
• szwedzki: (1.1) ungrare w rodzaj wspólny
• ukraiński: (1.1) угорець m rodzaj męski
• włoski: (1.1) ungherese m rodzaj męski, magiaro m rodzaj męski

źródła: