Toruń

Toruń (język polski)

starówka w Toruniu (1.1)

wymowa:

wymowa, IPA: [ˈtɔrũɲ], AS: [torũń], zjawiska fonetyczne: nazal. nazalizacja 

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski, nazwa własna

(1.1) geogr. geografia miasto w północno-centralnej Polsce, położone nad Wisłą; zob. zobacz też Toruń w Wikipedii

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza
mianownik	Toruń
dopełniacz	Torunia
celownik	Toruniowi
biernik	Toruń
narzędnik	Toruniem
miejscownik	Toruniu
wołacz	Toruniu

przykłady:

(1.1) Toruń słynie z Kopernika.

(1.1) W wypadku pod Toruniem zginęło sześć osób.

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

przym. przymiotnik toruński

rzecz. rzeczownik torunianin, torunianka

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• czeski: (1.1) Toruň
• niemiecki: (1.1) Thorn

źródła: